Samochód podatnika uległ uszkodzeniu. Ubezpieczyciel sprawcy uszkodzenia zawarł w umowie ubezpieczenia klauzulę franszyzy redukcyjnej. Dlatego też wypłacił poszkodowanemu jedynie część odszkodowania, a o pozostałą część polecił się zwrócić poszkodowanemu do ubezpieczonego, czyli sprawcy szkody. Sprawca wypłacił odszkodowanie bez problemu. Choć ten jednak powstał, bo podatnik będzie musiał zapłacić podatek dochodowy od tej części odszkodowania, gdyż zdaniem fiskusa tylko środki wypłacone przez towarzystwo ubezpieczeniowe z tytułu zawartej umowy ubezpieczenia nie podlegają opodatkowaniu.

Poszkodowany w wypadku komunikacyjnym wykazał poniesione szkody i domagał się ich pokrycia z OC sprawcy kolizji. Firma ubezpieczeniowa wypłaciła odszkodowanie w niepełnej kwocie, bo poszkodowany przeprowadził naprawę swojego auta przed wypłatą tego odszkodowania, a nie wykazał, jakie faktycznie wydatki poniósł. Od takiego niekorzystnego dla poszkodowanego wyroku sądu okręgowego skargę nadzwyczajną wniósł Prokurator Generalny.

W środę 22 lipca 2020 r., Sąd Najwyższy podjął bardzo ważne dla całego społeczeństwa, mogące mieć znaczenie dla wszystkich, rozstrzygnięcie pytania prawnego: Czy poszkodowanemu, który doznał uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia, przysługuje odszkodowanie z tytułu kosztów opieki sprawowanej nad nim nieodpłatnie przez osoby bliskie?

Sąd Najwyższy podjął 2 września 2019 r. uchwałę w zakresie zagadnienia prawnego, czy poszkodowanemu, a także cesjonariuszowi roszczeń odszkodowawczych z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia OC pojazdów, przysługuje zwrot wydatków poniesionych na pozyskanie opinii rzeczoznawcy, celem skutecznego dochodzenia odszkodowania.