- Od lipca 2026 roku minimalne wynagrodzenie zasadnicze pielęgniarek wynosi od 8369,35 zł do 11 485,59 zł brutto miesięcznie.
- Różnica między najwyższą a najniższą grupą płacową sięga 3116 zł, choć pielęgniarki w wielu placówkach wykonują podobne obowiązki.
- Przedstawiciele samorządu zawodowego i związków zawodowych wskazują na konflikty w zespołach oraz spory sądowe dotyczące zaszeregowania pracowników.
Pielęgniarki zarabiają nawet o 3 tys. zł mniej. Nowe stawki od lipca
Od 1 lipca 2026 roku obowiązują nowe minimalne wynagrodzenia zasadnicze pracowników ochrony zdrowia. Podwyżki objęły również pielęgniarki i położne, których pensje zależą od przypisania stanowiska do określonej grupy zawodowej.
Zgodnie z ustawą regulującą minimalne wynagrodzenia w podmiotach leczniczych pielęgniarki zostały podzielone na trzy grupy, różniące się wymaganymi kwalifikacjami i współczynnikami wynagrodzeń.
Od lipca 2026 roku minimalne stawki zasadnicze wynoszą:
- Grupa 2: 11 485,59 zł brutto. Dotyczy stanowisk wymagających tytułu magistra pielęgniarstwa oraz specjalizacji.
- Grupa 5: 9081,63 zł brutto. Obejmuje m.in. stanowiska wymagające wykształcenia magisterskiego bez specjalizacji lub niższego wykształcenia połączonego ze specjalizacją.
- Grupa 6: 8369,35 zł brutto. Dotyczy stanowisk niewymagających specjalizacji, z wykształceniem licencjackim lub średnim.
Różnica między najwyższą a najniższą grupą wynosi dokładnie 3116,24 zł brutto miesięcznie. W skali roku daje to ponad 37 tys. zł.
Jak wynika z analizy opublikowanej przez Bankier.pl, podwyżki w połowie 2026 roku zwiększyły wynagrodzenia pielęgniarek średnio o 782 zł brutto miesięcznie.
Podane kwoty są ustawowymi minimami wynagrodzenia zasadniczego za pełny etat. Nie obejmują dodatków za staż pracy, dyżury nocne, pracę w święta czy pełnione funkcje. Faktyczne wynagrodzenia mogą być więc wyższe.
Te same obowiązki, inne pensje. Konflikty na szpitalnych oddziałach
Największe kontrowersje budzi sytuacja, w której pielęgniarki przypisane do różnych grup płacowych wykonują podobną pracę.
W wielu szpitalach i przychodniach osoby z różnym wykształceniem zajmują się tymi samymi pacjentami i realizują zbliżony zakres obowiązków. Ich wynagrodzenia zasadnicze mogą jednak znacząco się różnić.
Problem dostrzegają zarówno pracownicy, jak i przedstawiciele samorządu zawodowego. Mariola Łodzińska, prezes Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych, w rozmowie z Bankier.pl wskazała na konsekwencje takiego systemu:
Rodzi to poczucie niesprawiedliwości, napięcia i niezrozumienie zasad wynagradzania – oceniła.
Ekspertka podkreśla jednocześnie, że różnicowanie płac ze względu na kwalifikacje nie jest samo w sobie niewłaściwe. Wyższe wykształcenie, specjalizacje i dodatkowe kompetencje powinny być odpowiednio wynagradzane.
Problem pojawia się wtedy, gdy organizacja pracy nie odzwierciedla tych różnic albo pracodawca nieprawidłowo określa kwalifikacje wymagane na stanowisku.
W takich przypadkach pracownicy mogą mieć poczucie, że za podobny wysiłek i odpowiedzialność otrzymują nieproporcjonalnie różne pensje.
Starsze pielęgniarki czują się pokrzywdzone. Dyplom ważniejszy od doświadczenia?
Szczególnie trudna jest sytuacja części pielęgniarek z wieloletnim doświadczeniem zawodowym, które rozpoczynały pracę w okresie, gdy do wykonywania zawodu nie wymagano ukończenia studiów wyższych.
Niektóre z nich przepracowały w szpitalach kilkadziesiąt lat, posiadają rozległe doświadczenie kliniczne, ale z powodu formalnych wymogów przypisane są do niżej wynagradzanych stanowisk.
Jedna z pielęgniarek pracujących w małopolskim szpitalu, cytowana przez Bankier.pl, zwróciła uwagę, że młodsze koleżanki mogą otrzymywać wyższe wynagrodzenie przede wszystkim dzięki posiadanym dyplomom. Takie sytuacje pokazują napięcie między doświadczeniem zawodowym a formalnymi kwalifikacjami.
Nie oznacza to jednak, że sam dyplom automatycznie uprawnia do najwyższej grupy płacowej. Zgodnie z przepisami decydujące znaczenie mają kwalifikacje wymagane na konkretnym stanowisku, a nie wyłącznie wykształcenie posiadane przez pracownika. To rozróżnienie jest jedną z głównych przyczyn sporów między pielęgniarkami a pracodawcami.
Pielęgniarki idą do sądów. Spory dotyczą zaszeregowania i wynagrodzeń
Problem nie ogranicza się do napięć między pracownikami. W części placówek prowadzi również do sporów sądowych. Przedstawiciele Ogólnopolskiego Związku Zawodowego Pielęgniarek i Położnych wskazują, że niektóre szpitale nie uznają posiadanych przez pracowników kwalifikacji przy określaniu grupy płacowej.
Dotyczy to szczególnie placówek, które nie przewidują stanowisk wymagających wykształcenia magisterskiego i specjalizacji, nawet jeżeli zatrudniają osoby z takimi kwalifikacjami.
Ewelina Machnica, przewodnicząca Regionu Podkarpackiego OZZPiP, w rozmowie z Bankier.pl zwróciła uwagę, że w części szpitali pracodawcy przypisują pielęgniarki wyłącznie do piątej lub szóstej grupy płacowej. Według przedstawicielki związku doprowadziło to do licznych pozwów przeciwko placówkom, a część pielęgniarek uzyskuje korzystne rozstrzygnięcia.
Sytuacja różni się jednak w zależności od regionu i konkretnego szpitala. Anna Staniuk, przewodnicząca dolnośląskich struktur związku, wskazuje, że na Dolnym Śląsku zasady wynagradzania zostały w dużej mierze uporządkowane. Więcej problemów ma występować m.in. w województwach świętokrzyskim, lubelskim, małopolskim i podkarpackim.
Nie każdy spór o wysokość pensji oznacza jednak naruszenie prawa. Ocena prawidłowości zaszeregowania wymaga uwzględnienia zakresu obowiązków, wymagań stanowiska oraz dokumentów obowiązujących w danej placówce.
Ministerstwo Zdrowia chce zmienić zasady. Co dalej z wynagrodzeniami?
Problem różnic płacowych jest przedmiotem rozmów prowadzonych przez Ministerstwo Zdrowia z przedstawicielami pracowników i pracodawców. W komunikacie opublikowanym przez resort zdrowia przedstawiono propozycje zmian w systemie minimalnych wynagrodzeń.
Jednym z rozważanych rozwiązań jest podniesienie współczynników pracy dla piątej i szóstej grupy zawodowej, co mogłoby zmniejszyć różnice między wynagrodzeniami pielęgniarek. Resort proponował również modyfikację mechanizmu corocznej waloryzacji oraz dostosowanie terminów podwyżek do planowania budżetu państwa i finansowania NFZ.
Propozycje te stanowią jednak przedmiot dalszych prac i nie oznaczają automatycznej zmiany obowiązujących stawek. Przedstawiciele samorządu zawodowego podkreślają, że docelowy system powinien jednocześnie nagradzać rozwój kompetencji i zapewniać przejrzyste zasady wynagradzania.
Czytaj także:
Polacy nie chcą płacić wyższych podatków na socjal. Przeciw jest aż 71 proc.
Cicha prywatyzacja ochrony zdrowia. Kto ma pieniądze, ten omija kolejki
Wynajem mieszkań coraz mniej opłacalny. Ryzyko rośnie, a rentowność spada



